Het is natuurlijk gewoon je werk

Jij bent natuurlijk wel wat gewend?

Het is gewoon je werk toch?

Ik zou dat werk echt niet kunnen.

Zinnen die ik vaak hoor en dat is ook wel begrijpelijk.

Want voor anderen lijkt het misschien of ik na al die jaren immuun word voor verdriet.

Alsof een overlijden onderdeel wordt van een dagelijkse routine, een planning, een draaiboek. Een beroep zoals er veel meer zijn.

Maar zo werkt het niet.

Ik zeg altijd als ik helemaal niets meer voel dan stop ik ermee.

Werken in de uitvaart is inderdaad mijn vak. Ik weet wat er geregeld moet worden wanneer de wereld van een familie stilvalt. Ik weet welke formulieren nodig zijn, hoe een afscheid vorm krijgt, wanneer stilte meer zegt dan woorden.

Maar wennen aan verdriet? Nee dat went nooit.

Achter iedere voordeur zit een verhaal.

Een man die na 70 jaar huwelijk alleen verder moet, een jong gezin die hun vader op veel te jonge leeftijd verliezen door een tragisch ongeluk, ouders die hun kind verliezen.

Geen familie is hetzelfde, geen afscheid is hetzelfde. Juist daarom raakt het werk soms meer dan mensen denken.

Natuurlijk leer je professioneel te blijven.

Families verdienen rust, overzicht en vertrouwen.

Maar professioneel zijn betekent niet gevoelloos worden.

Misschien zit daar de kracht.

Dat je dichtbij verdriet durft te blijven.

Dat je kunt luisteren

Dat je rust in de chaos brengt

Dat je aanwezig bent.

Ja, het is mijn werk, maar nooit “gewoon”.