Als de uitvaart ineens dichtbij komt.

Als uitvaartondernemer zijn we gewend om naast families te staan op de meest kwetsbare momenten van hun leven. We luisteren, organiseren, ondersteunen en proberen rust te brengen in een periode waarin alles op zijn kop staat. Dat is ons vak. Maar wat als de uitvaart ineens niet meer ‘werk’ is? Wat als het iemand betreft die je kent, een vriend, buur, collega of familielid?

Juist als iemand uit je eigen omgeving je vraagt om de laatste zorg te verlenen, doen ze dit om dat het vertrouwd is en ze zich veilig voelen en is het voor mij een blijk van waardering en doe ik dit met liefde.

Maar waar trek je de grens en zeg je in deze wil ik alleen nabestaande zijn. Als ik voor mezelf spreek is dat bij mijn echtgenoot en kinderen.

Mijn allereerste uitvaart was die van mijn stiefvader en wat was ik achteraf blij met een collega-ondernemer aan de zijlijn, hij zag hoe ik worstelde met professioneel zijn en mijn gevoelens en heeft ervoor gezorgd dat ik samen met hem het laatste stukje van de crematie kon verzorgen.

In ons vak zorgen we iedere dag voor anderen, maar wie zorgt er voor de uitvaartondernemer wanneer verlies persoonlijk wordt?

Misschien mogen we daar vaker met elkaar over praten. Over de twijfel, over de emotionele belasting. Over de dubbele pet die soms zwaar kan voelen. Want achter iedere uitvaartondernemer schuilt ook gewoon een mens, met een eigen verhaal, eigen herinneringen en eigen verdriet.

Deze blog nodigt uit tot herkenning en gesprek. Het is niet bedoeld om een antwoord te geven, maar de vraag te stellen die elke uitvaartondernemer zichzelf vroeg of laat zal stellen.

Wanneer ben je professional en wanneer mag je gewoon nabestaande zijn?